Kırlangıcın biri, bir adama aşık olmuş.
Pencerenin önüne konmuş, bütün cesaretini toplamış, röfleli tüylerini kabartmış, güzel durduğuna ikna olduktan sonra, küçük sevimli gagasıyla cama vurmuş.
Tık..... Tık......Tık....
Adam cama bakmış. Ama içeride kendi işleriyle uğraşıyormuş..Meşgulmüş!
Kimmiş onu işinden alıkoyan? Minik bir kırlangıç!
Heyacanlı kırlangıç, telaşını bastırmaya çalışarak, deriiin bir nefes almış şirin gagasını açmış, sözcükler dökülmeye başlamış:
-"Hey adam! Ben seni seviyorum. Nedenini niçinini sorma. Uzun zamandır seni izliyorum. Bugün cesaret buldum konuşmaya. Lütfen pencereyi aç ve beni içeri al. Birlikte yaşayalım."
Adam birden parlamış:
-"Yok daha neler? Durduk yerde sen de nerden çıktın şimdi? Olmaz, alamam"
Gerekçeside pek sersemceymiş
-"Sen bir kuşsun! Hiç kuş, insana aşık olur mu?"
Kırlangıç mahçup olmuş. Başını önüne eğmiş. Ama pes etmemiş,
Bir süre sonra tekrar pencereye gelmiş, gülümseyerek bir kez daha şansını denemiş:
-"Adam, adam! Hadi aç artık şu pencereni. Al beni içeri! Ben sana dost olurum. Hiç canını sıkmam!"
Adam kararlı, adam ısrarlı:
-"Yok, yok ben seni içeri alamam"
Kaba bir şekilde lafı kısa kesmiş.
-"İşim gücüm var, git başımdan."
Aradan bir zaman geçmiş, kırlangıç son kez adamın penceresine gelmiş:
-"Bak soğuklar da başladı, üşüyorum dışarıda. Aç şu pencereyi al beni içeri. Yoksa, sıcak yerlere göç etmek zorunda kalırım. Çünkü ben ancak
sıcakta yaşarım. Pişman olmazsın, seni eğlendiririm. Birlikte yemek yeriz, bak hem de sen de yalnızsın, yalnızlığını paylaşırım"